Als je in de problemen komt door alternatieve opvoeding

Op het moment dat je zwanger wordt, word je gevolgd door de verloskundige en soms door artsen. Er wordt je precies verteld wat je kunt verwachten en vooral ook hoe je moet reageren. Als je kind er is, wordt het gemonitord door het consultatiebureau. Dat kán erg veilig voelen, maar als je je opvoeding anders in gedachten hebt dan men ‘goed’ acht, wordt de sfeer al gauw grimmig.

In de tijd van industrialisatie, die begonnen is aan het einde van de 18e eeuw, gingen mensen opeens massaal in steden wonen. Ze wilden het materieel gezien beter krijgen, dus gingen zowel mannen als vrouwen hard werken voor de kost. Dat betekende dat moeders een minder warme band kregen met hun kinderen. Zo onststonden de nieuwe gedachtengangen over hoe je een kind zou moeten opvoeden. Wat waren de veranderingen?

• een kind moest geboren worden in het bijzijn van een arts, liefst in een ziekenhuis, waar veel lawaai en licht is
• het baby’tje moest onmiddellijk getest worden (apgar-score) en op de kop gehouden worden om de beentjes te strekken (mishandeling!)
• de moeder hoefde op een gegeven moment geen borstvoeding meer te geven: er was toch poedermelk?
• je mocht een baby niet optillen en bij je dragen, want dat zou slecht zijn voor zijn/haar motorische ontwikkeling
• een baby moet dus vér weg van de moeder in een kamer gedumpt worden met een babyfoon (denk alleen al eens aan de straling van zo’n apparaat!) en dan vooral slápen. Alleen in geval van honger, mag hij/zij opgepakt worden en even gevoed en geknuffeld worden. Daarna als de wiedeweer weer in bed ermee
• kinderen moeten hard aangepakt worden: een strenge opvoeding maakt goede mensen van ze. Zachtheid en tederheid staan voor zwakte
• de drie r-en: reinheid, ritme en rust

Als je dat zo leest, is dat nou niet echt een liefdevolle benadering. In die harde tijden, waarin moeders hard moesten werken, waren kinderen al gauw ‘hinderen’ (weet je nog, die uitdrukking van Multatuli?) Zie je ook dat veel van deze dingen nog altijd gelden? Toen ik mijn kinderen kreeg en ze bij me wilde houden, begonnen de kraamverzorgsters te protesteren: de baby moest en zou alléén in een kamer in bed liggen en ik mocht er niet bij. Ik was in de tijd van de oudste nog erg onzeker en ik zag dat ze elke dag een rapport bijhield. Ik was als de dood dat ze over me zou schrijven dat ik een dwars mens was, want daar zou ik beslist problemen mee krijgen, zo redeneerde ik. Wat een terreur eigenlijk! Herken je dit soort dingen in je eigen ouderschap? Ik was dan ook heel blij, beide keren, toen die kraamvrouwen weer weggingen.

We leven in een behoorlijk bemoeizuchtig land. Hier in Nederland willen mensen dat jij alles net zo doet als zij, anders herkennen ze zichzelf niet in jou en voelen ze een afstand. In mijn land van afkomst, Griekenland, gaan mensen veel relaxter met elkaar om dan hier en laten ze een ander meer in zijn of haar waarde. Daarom ga je hier het beste om met mensen, die ongeveer net zo denken als jij zelf. Maar als je de dingen ánders doet dan de meeste mensen, kan dat behoorlijk eenzaam zijn!

Als je dus je kind liefdevol veel draagt en bij je houdt en later met hem/haar overlegt over veel dingen in plaats van direct regels te stellen, kun je veel meemaken. Het kan zelfs zo gek worden dat mensen je zó raar vinden, dat ze achter je rug om het AMK (advies- en meldpunt kindermishandeling) bellen met een klacht over jouw ouderschap.

Je moet weten dat onder het woord ‘kindermishandeling’ niet alleen mishandeling valt, maar ook ‘verwennen’. Reguliere ‘opvoedkundigen’ vinden al gauw dat je je kind niet genoeg loslaat. Jij kunt vinden dat je je kinderen moet beschermen tegen bijvoorbeeld pestkoppen op school, maar deze mensen vinden dat je je kind aan moeilijke situaties bloot moet stellen, want ‘ze moeten het zelf leren oplossen’!

Het AMK en Bureau Jeugdzorg hebben ontzettend veel macht. Onder toezichtstelling (OTS), uithuisplaatsing, gedwongen behandeling door een psychiater of in een dagverblijf … het zijn allemaal dwangmiddelen om jou in het gareel te krijgen. Je zou niet de eerste zijn die dat overkwam! Maar ik wil je niet bang maken, ik wil je eigenlijk juist wapenen tegen deze instanties, die in feite geen slechte bedoelingen hebben: ze willen eigenlijk het beste voor je doen, maar ze oefenen macht uit en zijn daardoor niet in staat om iets goeds te bewerkstelligen. Ze hebben namelijk geen verstand van opvoeden en gevoelig zijn ze ook al niet.

Mocht je in een situatie zitten, waarin je wordt veroordeeld vanwege je liefdevolle opvoeding en deze instanties achter je aan krijgen, dan zijn er beslist mogelijkheden om ze weer weg te krijgen. Omdat ze niet invoelend zijn, weten ze nooit zeker of ze er goed aan doen om je met rust te laten. Ze blijven dus graag plakken. Wat zijn dingen, die helpen om ze toch weg te krijgen?

1. het is vreselijk om te zeggen, maar een hoge opleiding of academische titel wil nog wel eens helpen, mits die met kinderen te maken heeft (onderwijs of zorg bijvoorbeeld)
2. héél zeker van jezelf zijn en niet toegeven aan hun eisen
3. maar je moet wel met ze communiceren
4. laten zien dat je niets te verbergen hebt en dat moet oprecht zijn
5. hen niet achter jouw rug om met elkaar laten communiceren: jij houdt zelf contact met alle instanties en houdt ze op de hoogte. Zo kunnen ze geen negatieve dossiers over je vullen, die je later parten gaan spelen
6. een klacht indienen en hun vertellen over de moderne manieren van opvoeden. Je neemt een stapel tijdschriften en boeken mee over bijvoorbeeld natuurlijk opvoeden of democratische opvoeding etc. en laat ze weten, dat ze daarvan op de hoogte zouden moeten zijn als opvoedkundigen
7. zo zien ze dat jij er heel wat over weet en dat je niet zomaar aan het pionieren bent

En dit moet je NIET doen:

1. in paniek raken en schreeuwen of huilen
2. de instantie niet bij je thuis dulden (dat heet ‘tegenwerking’ en daar laten ze je voor boeten)
3. met ze meegaan in hun oordeel dat jij je kinderen verkeerd opvoedt
4. je onzeker tonen
5. de indruk geven dat je eigenlijk niet veel weet over opvoeding en dat je maar wat uitprobeert

Spelen de problemen zich op school af? Haal je kind tijdig van die school af en zoek een betere school of ga thuisonderwijs geven. Laat problemen niet escaleren, want dan raakt je kind onnodig getraumatiseerd. Als moeder (en ik denk als vader ook) weet je dat het niet goed gaat met je kind, als je je onrustig voelt en je niet kunt concentreren, terwijl je kind op school zit. Laat dat niet sudderen, want je weet uit eigen ervaring dat een ongelukkige jeugd je kind nog wel 30 jaar lang kan dwarszitten in het leven.

De beste raad die ik je kan geven, is dat je heel stevig in je schoenen staat. Dat komt als je contact hebt met andere ouders, die ongeveer net zo opvoeden als jij/jullie. Dan weet je zeker dat je niet gek bent, wanneer je stormen meemaakt! Als je onzeker bent, ben je een gemakkelijke prooi. Scholen geven niet graag toe dat ze iets fout doen en geven ouders direct de schuld, wanneer er iets misgaat met een kind. De leerkracht is niet de ouder van jouw kind, dus die voelt het verdriet van jouw kind niet in zijn/haar hart, maar jij wel! En jij kent je kind beter, want het woont bij jou. Wees daar heel duidelijk over, ook al gedraagt je kind zich heel anders op school dan thuis. Eigenlijk is dat juist een indicatie dat er iets niet goed gaat.

Dit was een heel serieuze post, want ik heb zelf dit soort dingen meegemaakt. Dat waren helse tijden, die ik nooit meer over zou willen doen. Ik ben niet de enige: veel van mijn vrienden en kennissen hebben hun portie ellende ook mogen krijgen! Bij ons liep het uiteindelijk goed af, maar dat heeft jaren geduurd en Mercurius is er nog steeds niet geheel overheen. Toch loopt het niet bij iedereen goed af. Een tijdje geleden stond er in de Gelderlander (krant) een groot stuk over een gezin, van wie alle vijf de kinderen waren afgepakt door Jeugdzorg. Zelfs de baby waarvan de moeder zwanger was, werd bij de geboorte meteen ingenomen – en die moeder pleegde zelfmoord. De vader bleef geheel depressief over en de oma mocht de kinderen niet eens zien.

Wees daarom sterk en ga de strijd op een intelligente manier aan. Vraag eventueel hulp van een advocaat of maatschappelijk werker. Zoek iemand anders als de persoon die je gevonden hebt, het niet met je eens is. Mensen kunnen heel intimiderend doen, maar sluit je daarvoor af. Als je je kinderen zonder trauma’s aan de maatschappij wilt afleveren, moet je ze liefdevol opvoeden. Ze harden, zoals veel ouders menen te moeten doen, heeft juist een destructief resultaat, want zo ontneem je ze het talent om later te kunnen voelen. Iemand die niet voelt, leeft niet.

Laat me maar weten wat je vindt van dit artikel! Hieronder kun je reageren.

©Sophia Dijkhuis 2009

-  http://nieuwetijdskinderen.wordpress.com -  www.goudenera.woelmuis.nl

Dit bericht mag vrijelijk gekopieerd worden, inclusief afbeeldingen, die vrij van copyright zijn, op voorwaarde dat mijn naam en een werkende link naar mijn weblog en website aanwezig zijn.